Po wybuchu II wojny światowej, do 6 września 1939, kierował mobilizacją pododdziałów żandarmerii. 9 września przed południem przybył do Warszawy. Tego samego dnia z rozkazu podpułkownika Stanisława Galosa udał się do Garwolina z zadaniem zorganizowania „ośrodka skupiającego rozbitki żandarmerii”. 15 września w Klewaniu objął dowództwo zapasowego szwadronu żandarmerii. 17 września otrzymał rozkaz wycofania się ze szwadronem w kierunku granicy rumuńskiej. 22 września szwadron został rozbrojony przez oddziały Armii Czerwonej, a następnie rozwiązany, a żołnierzom pozwolono udać się do swych miejsc zamieszkania.
17 października 1939 przekroczył granicę polsko-węgierską i został internowany. 24 grudnia tego roku wyjechał przez Jugosławię i Włochy do Francji, gdzie został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów w Paryżu. 2 lutego 1940 został wyznaczony na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego żandarmerii w obozie Coëtquidan. 25 czerwca tego roku ewakuował się z podległym mu szwadronem do Wielkiej Brytanii. 9 lipca 1940 został referentem bezpieczeństwa w Komendzie Placu Glasgow, a 19 sierpnia tego roku kierownikiem referatu bezpieczeństwa w Komendzie Placu Londyn. 6 kwietnia 1941 objął funkcję szefa żandarmerii 5 Brygady Kadrowej Strzelców.