W trakcie I wojny światowej włączył się w działania Klubu Jugosłowiańskiego. W latach 1917–1918 był prezesem partii Starčevićeva stranka prava. Był zwolennikiem podpisania deklaracji majowej, wzywającej do zjednoczenia Słowian południowych.

Po wojnie został deputowanym do Zgromadzenia Narodowego i Konstytuanty, reprezentując Istrię. 31 października 1918 został mianowany komisarzem ds. Istrii. Brał w udział w jugosłowiańsko-włoskich rozmowach pokojowych i zasiadał w komitecie ds. rozwiązania kwestii Wolnego Miasta Fiume. W 1920 roku pełnił funkcję bana Chorwacji, na którego został wyznaczony przez rząd Stojana Proticia. W latach 1920–1922 był prezesem Klubu Narodowego (). Szefował też Wspólnocie Chorwackiej (). W 1921 roku, w związku z uchwaleniem konstytucji widowdańskiej, zrezygnował wraz z innymi politykami Klubu Narodowego z mandatu poselskiego z powodu sprzeciwu wobec centralistycznej polityki państwa. W latach 1925–1926 wycofał się z życia politycznego.

W 1882 roku był redaktorem czasopisma „Naša sloga”. Publikował też w pismach Pravo i Vienac. Był założycielem organizacji Istarska posujilnica (1891) i Gospodarska sveza za Istru (1903).