W późniejszym okresie współpracował ściśle z „Gazetą Cukrowniczą”.

Od 1886 mieszkał w Kijowie, gdzie był przedstawicielem i rzeczników cukrowników Królestwa w ogólnorosyjskim Syndykacie. Po jego rozwiązaniu był dyrektorem cukrowni w Sokołówce na Podolu, a potem w Krasiłowie. Następnie kierował znanym na Ukrainie biurze technicznym prowadzonym przez Stefana Węglińskiego. Zmarł w Kijowie, pochowany w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach w Warszawie.

Życie prywatne Był synem dyrektora departamentu Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, właściciela majątku Rokitno pod Warszawą Ignacego Henryka (1806–1878) i Zofii Rozalii (1821–1901) z domu Fink. Miał braci: Wszebora (1832–1912), Wiktora (1848–1928), Czesława (1856–1928), Jana (1861–1932), Ignacego Mariana (1862–1917). Ożenił się dwukrotnie, w 1875 z Teklą ze Stępowskich (1849–1877), z którą miał syna inżyniera technologa Zdzisława Eugeniusza (1875–1920) i powtórnie w 1881 z Marią Izabelą z Sobierańskich (1853–1926), z którą miał córkę Zofię (1882–1967), żonę Maurycego Szyszko (1873–1918), oraz synów Tadeusza (1885–1942) i Wiesława (1887–?)Zdzisław Hipolit Dąbrowski h.