ścięto najpóźniej w 1410 roku i sezonowano przez około 15 lat. Kloc piszczałkowy sklejony jest z trzech desek z litego drewna dębowego o grubości 60 mm. Skrzynia zaworowa zawiera 48 zaworów tonowych z mosiężnymi sprężynami. 326 oryginalnych piszczałek sprzed 1500 roku wykonana jest z czystego ołowiu.
W 1720 r. Johann Patroclus Möller otrzymał zlecenie budowy nowych organów. Odkupił stare za 50 talarów i w latach 1721-1722 zainstalował nowe kościele św. Andrzeja w Ostönnen za 214 talarów. Möller dodał trzy brakujące tony Es, Fis, Gis i przeprojektował prospekt w stylu barokowym. Kolejne naprawy organów wykonywane były około 1727 i 1739 (miechy), w 1741 (malowanie). W 1760 r. naprawiał go Johann Georg Fromme z Soest, a w 1790 r. remont wykonał Adolph Schöning z Münster.
W 1820 roku organmistrz Bernhard Dreymann przeniósł stół gry na przód organów oraz zastąpił głos Cymbał Superoktawą 2′. W 1874 roku instrument został przeniesiony nad ołtarz. W 1888 wyremontowano trakturę, a w 1892 r. odnowiono klawiaturę.