W okresie okupacji niemieckiej znalazła się z mężem w getcie warszawskim, gdzie prowadziła bibliotekę dla dzieci w ramach stowarzyszenia CENTOS. W marcu 1942 roku zaangażowała się w założenie Bloku Antyfaszystowskiego. We wrześniu 1942 roku Bermanom udało się wydostać na stronę „aryjską”, gdzie Temkin-Bermanowa zaczęła posługiwać się imieniem Barbara Biernacka. Działała w konspiracji, w Żydowskim Komitecie Narodowym – gdzie z mężem była na czele jednego z trzech „skrzydeł” – i w Radzie Pomocy Żydom „Żegota”. W 1944 roku zaczęła prowadzić dziennik, w którym ostatniego wpisu dokonała 14 stycznia 1945 roku. Na jego kartach opisała działania żydowskiej samopomocy poza gettem, opisała także spotkanie z członkami Żydowskiej Organizacji Bojowej. Dzięki jej notatkom zachował się m.in. opis działań punktu kontaktowego w biurze przy ul. Miodowej 11, gdzie pracowała Janina Buchholtz-Bukolska. W biurze Temkin-Bermanowa widywała najbliższych współpracowników: Klimę Fuswerk-Krymek, Helenę Merenholc, Belę Elster, Józefa Zysmana, Zosię Rodziewicz, Marię Grzegorzewską, Irenę Sawicką, Irenę Kurowską, Felicję Felhorską, Irenę Solską i innych. Temkin-Bermanowa poznała także Buchholtz z Rachelą Auerbach.