Helena Wanda Błażusiak-Pawlik (ur. 4 lutego 1926 w Szczawnicy, zm. 25 lipca 1999 w Wadowicach) – polska łączniczka, sanitariuszka, żołnierka Armii Krajowej, więzień polityczny Gestapo w katowni „Palace” w Zakopanem, z zawodu księgowa.
Życiorys Urodziła się i wychowała w rodzinie patriotycznej i katolickiej; córka Stanisława Błażusiaka ps. „Pik”, i jego żony Zofii, z domu Hurkała. Miała czwórkę rodzeństwa: Stanisława Franciszka ps. „Orzełek”, Józefa, Michała i Janinę. Starszy od Heleny był Stanisław Franciszek (nazywany Franciszkiem). Po ukończeniu szkoły podstawowej w Szczawnicy, pomagała rodzicom w domu.
Konspiracja W czasie wybuchu II wojny światowej rodzina Błażusiaków przebywała w Szczawnicy. Od jesieni 1939 ojciec Heleny (Stanisław Błażusiak, ps. „Pik”) i jej starszy brat (Stanisław Franciszek, ps. „Orzełek”) byli zaprzysiężonymi przewodnikami komórki Służby Zwycięstwu Polski w Szczawnicy. Przeprowadzali żołnierzy i oficerów WP po wojnie obronnej 1939 z Nowego i Starego Sącza do Szczawnicy. Uchodźcy byli następnie kwaterowani w domu rodzinnym Heleny, jak również w innych domach mieszkańców Szczawnicy i oczekiwali na przybycie kuriera, który przeprowadzał ich ze Szczawnicy przez Słowację na Węgry. Helena Błażusiak od początku wojny była wtajemniczona w konspirację i pomagała przy zakwaterowaniu uchodźców.