Ucieczka Po kilku tygodniach przebywania w „Palace”, późnym wieczorem 22 listopada 1944 kilkunastu więźniów, w tym Helenę Błażusiakówną, wywieziono pod eskortą na stację kolejową, gdzie pociągiem mieli być przetransportowani najprawdopodobniej do obozu koncentracyjnego. Podczas transportu, jak napisała w swoich wspomnieniach: […] nagle było słychać ostrą strzelaninę, pociąg zwolnił, partyzanci wyłamali drzwi, kazali nam wyskakiwać, gdzie kto może i uciekać. Helena Błażusiak przez całą noc szła pieszo do Nowego Targu. Wczesnym rankiem udała się do rynku, skąd ciężarówką dojechała do Dębna, gdzie kopano rowy. Z Dębna – przy pomocy dwóch kobiet – udało jej się zbiec do najbliższego lasu. Wieczorem dotarła do dziadków w Szczawnicy, którzy mieli mówić, że została zwolniona. Na trzeci dzień dostała mocnego „skrętu kiszek”. Dzięki zaprzyjaźnionemu lekarzowi, Zbigniewowi Kołączkowskiemu, została przetransportowana przez górala (ubranego na biało) do szpitala w Nowym Targu. Wkrótce doszło do ataku lotniczego na szpital, który cudem przeżyła, gdyż jako jedyna, z powodu jej krytycznego stanu zdrowia, nie została zniesiona do schronu.