Praca ta ukazała się w dwóch tomach po przemianach polityczno-ustrojowych – w 1992 r. w Wydawnictwie Ossolineum.

Habilitował się przed Radą Naukową Instytutu Historii Nauki, Oświaty i Techniki w 1989 r. w oparciu o pracę Nauka polska po II wojnie światowej – idee i instytucje. W Instytucie Filozofii i Socjologii PAN przewodniczył Komisji „Solidarności”. Animował ruch oświatowy, prezesował Towarzystwu Przyjaciół I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego, które działało przy Uniwersytecie Warszawskim. Na przełomie 1989 r. i 1990 r. uczestniczył w obalaniu ustroju komunistycznego. Został zatrudniony jako doradca w Komitecie do Spraw Nauki i Postępu Technicznego. Był współtwórcą koncepcji reformy polityki naukowej. W roli pełnomocnika ministra likwidował Urząd Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń. Między 1991 r. a 1993 r. pełnił funkcję dyrektora Departamentu Polityki Naukowej Komitetu Badań Naukowych. Wywierał wpływ na ustawodawstwo w sprawach nauki. Zaangażował się w odbudowę społecznego ruchu naukowego. Brał udział w reaktywacji Kasy imienia Józefa Mianowskiego – Fundacji Popierania Nauki. Uczestniczył w uruchomieniu periodyków „Nauka Polska – Jej Potrzeby, Organizacja i Rozwój” oraz „Problemy Społecznego Ruchu Naukowego”. Działał w komisjach rządowych i ciałach doradczych KBN.