Grodzisko Gnieźninek (dawniej: Gnieźnienice, Gnieźnienek, ) – wczesnośredniowieczne grodzisko, pochodzące z okresu formowania się państwa polskiego (XI wiek), położone w Gnieźnie, na wzgórzu Gnieźninek (123 m n.p.m.), na terenie Parku Miejskiego im. Generała Władysława Andersa.
Historia Gnieźninek był jednym z trzech niewielkich grodzisk satelitarnych, tworzących system obronny grodu książęcego na Wzgórzu Lecha. Obiekt służył ochronie grodu centralnego od strony wschodniej i był spośród nich chronologicznie najmłodszy. Grodzisko posiadało bardzo dobre walory obronne – znajdowało się na wzniesieniu, na silnie zabagnionym terenie, dodatkowo ograniczonym od wschodu niewielką rzeką Srawą. Korzystne i strategicznie ważne położenie wzgórza Gnieźninek było już zresztą wykorzystywane na kilka wieków przed powstaniem obiektu, o czym świadczą odkryte pod wałem grodziska zabytkowe materiały datowane na VI-VII wiek. Gród wybudowano w XI wieku. W okresie swojego funkcjonowania pełnił funkcję obronną, obserwacyjną, a także rolę miejsca czasowego schronienia dla okolicznej ludności. Prawdopodobnie nigdy nie pełnił jednak stałej funkcji mieszkalnej, a wykorzystany był jedynie w okresie występowania potencjalnego zagrożenia. W 1038 roku został przypuszczalnie zniszczony podczas najazdu wojsk czeskich Brzetysława na Polskę.