Pacanowski był również scenografem – tworzył scenografie dla sceny żydowskiej. Od 1952 pracował w Młodzieżowym Domu Kultury w Łodzi. W 1969 wraz z drugą żoną wyjechał do Stanów Zjednoczonych.
26 projektów scenografii Pacanowskiego, z lat 50. XX w. zrealizowanych na potrzeby Państwowego Teatru Żydowskiego im. E. R. Kamińskiej z siedzibą w Łodzi, znajduje się w zbiorach Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. W swoich pracach Pacanowski wykorzystywał motywy z międzywojennej tradycji sztuki żydowskiej, m.in. żydowskie motywy religijne i kulturalne i ludowe, m.in. „Portret Mendele Mojchera Sforima”, „Muzykanci żydowscy” oraz odwołania do techniki kucia w metalu.
Życie prywatne Był synem kupca Piotra (Pinkusa) Pacanowskiego i Heleny (Hendli) z domu Gajzler. Miał 8 rodzeństwa, w tym: brata Hilarego Pacanowskiego – architekta, siostry: Natalię Pacanowską-Haltrecht – historyczkę sztuki, Ewę Pacanowską – aktorkę i Różę „Zulę” Pacanowską – aktorkę i polityczkę.