W swojej twórczości posługiwał się kontrapunktem i techniką koncertującą. Jego uczniami byli Antonio Bernacchi, Giuseppe Maria Nelvi oraz Giovanni Battista Martini, który w swoim Saggio di contrappunto cytuje 3-głosową fugę Ricierego jako wzorcową.
Skomponował m.in. oratoria La nascita di Gesù, La tentazione d’incredulità, Il cuore umano, Il sacrilizia d’Isacco, opery L’ingnanno punito i L’Imeneo preteso (wyst. Luboml 1725 i 1726; obydwie zaginione) oraz L’Armidoro (nie wystawiona; zaginiona), a także msze, motety, madrygały, litanie, psalmy, kanony. Rękopisy jego kompozycji zachowały się m.in. w Seminarium Duchownym w Sandomierzu i Archiwum Kościelnym w Rakowie.
Przypisy
Kategoria:Włoscy kompozytorzy baroku Kategoria:Urodzeni w 1679 Kategoria:Zmarli w 1746 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji Kategoria:Włosi w I Rzeczypospolitej