Po rozbrojeniu II Korpusu został 18 maja 1918 r. internowany w Białej Podlaskiej, a później w Brześciu. Po ucieczce z miejsca internowania przyjechał 11 listopada do Warszawy, gdzie wziął udział w opanowaniu lotniska mokotowskiego. Następnie objął funkcję oficera technicznego tego lotniska. 16 grudnia, jako podporucznik, znalazł się w pierwszej grupie oficerów odrodzonego Wojska Polskiego, którzy złożyli przysięgę na wierność Rzeczypospolitej. Z racji nieznajomości specyfiki samolotów konstrukcji niemieckiej został skierowany na szkolenie w ich pilotażu, który ukończył pod koniec 1918 r.
W 1919 r. został przydzielony do I Eskadry Wywiadowczej i w jej składzie od marca walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Poza lotami bojowymi w eskadrze pełnił funkcję oficera technicznego, szefa pilotów oraz adiutanta. Pod koniec marca, w załodze z obserwatorem por. Stanisławem Gogolińskim, wziął udział w ataku na koszary w Baranowiczach i Lidzie. 8 kwietnia, również w załodze z por. Gogolińskim przeżył katastrofę samolotu Albatros C.III. Podczas odwrotu eskadry przeprowadził grupę samolotów na lądowisko w okolicach Dokszyc.