W 1927 r. w Centralnej Szkole Podoficerów Pilotów Lotnictwa w Bydgoszczy objął stanowisko kierownika warsztatów, z którego awansował na komendanta parku, a następnie na komendanta oddziału portowego. 31 sierpnia rozbił pilotowany przez siebie samolot Morane. W wyniku obrażeń i długotrwałej kuracji zrezygnował z pracy oblatywacza w zakładach „Samolot”.

W styczniu 1932 r. został przeniesiony do 5 pułku lotniczego w Lidzie. Początkowo pełnił funkcję komendanta parku, a następnie dowódcy oddziału wydzielonego, stacjonującego na Porubanku. Wiosną następnego roku został mianowany dowódcą 53. eskadry towarzyszącej i pełnił tę funkcję do lipca 1935 r. 27 czerwca 1935 r. prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1935 i 13. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki. Jego następnym przydziałem było stanowisko dowódcy dywizjonu szkolnego 5 pl. W październiku 1937 r. został przydzielony do Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie, w charakterze słuchacza II kursu. W październiku 1938 r., po ukończeniu kursu, pozostał w szkole na stanowisku wykładowcy taktyki lotnictwa.