bé „droga”) i oznacza „białą drogę”. Są one charakterystyczne dla nizinnych terenów zasiedlanych przez Majów, a te odkryte w Nakbe są prawdopodobnie najstarszymi przykładami, datowanymi na przełom środkowego i późnego okresu preklasycznego.
W okresie świetności Nakbe przypuszczalnie kontrolowało szlaki handlowe ze wschodu na zachód przebiegające u podnóża półwyspu Jukatan. I choć przez kilka stuleci pozostawało dominującą siłą w regionie, to ostatecznie utraciło swoją hegemonię na rzecz El Mirador, a następnie Tikál.
Datowanie radiowęglowe wykazało, że szybki rozwój miasta nastąpił w środkowym okresie preklasycznym, między 1000 a 450 rokiem p.n.e. Natomiast duże budowle kamienne wzniesiono ok. 800–600 roku p.n.e. Były to platformy obłożone grubo ciosanymi kamieniami, wznoszące się na wysokość 2–3 metrów i pokryte tynkami gliniano-wapiennymi. Na szczytach natomiast prawdopodobnie znajdowały się konstrukcje wykonane z nietrwałych materiałów. W późniejszym okresie (ok. 600–400 r. p.n.e.) zaczęto wznosić znacznie większe platformy, których wysokość dochodziła do 18 metrów. W celu nadania im gładkiego wyglądu, kamienie staranniej formowano i układano, a następnie pokrywano stiukiem.