Apolonia Lech z d. Pęk (ur. 27 lutego 1924 we wsi Jarocin, zm. 2 grudnia 2011) – łączniczka rzeszowskiego oddziału partyzanckiego BCh, później 1 Brygady AL im. Ziemi Lubelskiej, przewodniczka radzieckich oddziałów partyzanckich przez rzekę San: po wojnie pracowniczka organów BP w woj. rzeszowskim, odznaczona Orderem Virtuti Militari.
Życiorys Apolonia Pęk urodziła się 27 lutego 1924 we wsi Jarocin, pow. Nisko woj. rzeszowskie, w rodzinie rolników Jana i Franciszki z d. Oleksak. W rodzinnym domu wychowywała się z pięcioma braćmi. Przed wojną w rodzinnym mieście ukończyła szkołę powszechną, a podczas okupacji przez dwa lata była uczennicą szkoły handlowej w Rudniku. Od lutego 1942 była łączniczką w oddziale partyzanckim Batalionu Chłopskiego, którym dowodził Franciszek Bielak, a razem z nią służyli w nim również jej ojciec i starszy brat. Wykonywała tam obowiązki gońca w łączności z oddziałem partyzanckim Armii Krajowej i innymi oddziałami partyzanckimi Batalionów Chłopskich, które działały na tym terenie. Niemcy tegoż samego roku uwięzili w pobliskim Janowie jej matkę i próbowali wymusić na niej informacje o miejscu pobytu ojca i najstarszego syna. Obaj zginęli w 1943, kiedy wojska niemieckie spacyfikowały Jarocin.