Apolonia na dobrze sobie znanym terenie była przewodniczką radzieckich oddziałów partyzanckich i wielokrotnie przekraczała silnie strzeżoną przez Niemców rzekę San. Kiedy do Polski weszły oddziały Armii Radzieckiej, Apolonia od 7 sierpnia 1944 do 31 marca 1952 była zatrudniona w organach Bezpieczeństwa Publicznego, kolejno w charakterze maszynistki, referenta PUBP w Nisku; referenta, referenta personalnego PUBP w Krośnie; młodszego referenta, referenta, starszego referenta WUBP w Rzeszowie. Awansowała również w tym okresie do stopnia młodszego chorążego.
Po wojnie od 1947 była członkinią PPR, następnie PZPR; od 1949 ZBOWIDu. W okresie powojennym została awansowana do stopnia chorążego. Na własną prośbę zwolniła się z pracy w organach Bezpieczeństwa Publicznego i została zatrudniona w dziale kadr Stalowowolskich Zakładów Gastronomicznych w Stalowej Woli. W 1959 przeszła na rentę inwalidzką i nadal mieszka w Stalowej Woli.
O mężu Lechu nieznanego imienia brak danych.
Awanse młodszy chorąży chorąży