Jan Edward Stangryciuk-Black, pierw. Jan Edward Stangreciuk (ur. 8 kwietnia 1922 w Chełmie, zm. 22 października 2023 w Londynie) – polski lotnik, porucznik Wojska Polskiego, plutonowy Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii, chorąży (ang. warrant officer) Królewskich Sił Powietrznych, strzelec pokładowy Dywizjonu 300, jeden z najdłużej żyjących członków Guinea Pig Club.

Życiorys Syn Konstantego. W 1934 wyemigrował wraz z rodziną do Argentyny. W 1942 zgłosił się jako ochotnik do Polskich Sił Zbrojnych i trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie rozpoczął szkolenie w 18 Operational Training Unit jako strzelec pokładowy w samolotach bombowych.

2 października 1942 w Bramcote podczas lotu szkoleniowego samolot Wellington IC, pilotowany przez pilota kpr. Mariana Hesse, z radiotelegrafistą, kpr. pchor. Edmundem Misteckim oraz strzelcem pokładowym, kpr. Janem Stangryciukiem, rozbił się w kilka minut po starcie na skutek awarii silnika. Maszyna złamała się na dwie części i zaczęła palić. Stangryciuk, który stracił przytomność, zdołał się ocknąć i opuścić samolot, jednak powrócił jeszcze na pokład, by ratować pozostałych lotników, co niestety, zakończyło się niepowodzeniem. Jan Stangryciuk jako jedyny z załogi przeżył katastrofę, ale uległ ciężkim poparzeniom.