Katarzyny, które nie posiadało domów w Gdańsku i okolicach. Rodzice nie ułatwili jej wstąpienia do zakonu – żeby do niego wstąpić, należało wnieść posag. W tym celu Katarzyna zatrudniła się w biurze. Mając 19 lat wstąpiła do zgromadzenia w Braniewie. Przełożone zgromadzenia umieściły ją w liceum, a następnie w szkole pedagogicznej. W 1936 r. rozpoczęła nowicjat, a na praktyki zakonne wysłano ją do Lidzbarka Warmińskiego. Pracowała tam jako pedagog w kolegium żeńskim. Podczas II wojny światowej skierowano ją do szpitala polowego w Pieniężnie, a w 1940 roku otrzymała przeniesienie do domu nowicjatu. Śluby wieczyste złożyła uroczyście w 1941 roku. Od 1942 uczyła się w Królewcu na Uniwersytecie Albrechta, ale z powodu doktryny nazistowskiej na uczelni, poprosiła przełożoną o zwolnienie jej z tych studiów. Nie zgadzała się z ideologią faszystowską. Rozpoczęła pracę w Olsztynie przy Szpitalu Mariackim. Tam w styczniu 1945 r. została pobita, a następnie odizolowana od sióstr i wielokrotnie zgwałcona przez żołnierzy Armii Czerwonej. Ocalałych umieszczono w więzieniu Olsztyńskim, a następnie przewieziono do Ciechanowa, skąd miano ich wysłać w głąb Rosji. Z powodu pęknięcia podstawy czaszki wpadała w stany śpiączki.