W publikacjach historyków architektury surowiec wydobywany na Mons Claudianus określano jako „Granito del foro”, ponieważ był on często stosowany w budowlach Forum Romanum lub „Marmor Claudianum”, jednak wbrew tym nazwom nie jest on ani granitem, ani marmurem. W pracach geologicznych klasyfikowano go jako tonalit, kwarcowy dioryt lub granodioryt, opisano też próbkę sklasyfikowaną jako gnejs tonalitowo-granodiorytowy. W archeologicznym artykule popularnonaukowym nazwano te skały gnejsem tonalitowym. Wydobywana na Mons Claudianus skała cechuje się strukturą średnio- i grubokrystaliczną oraz wyraźną foliacją i kolorem biało-szarym ze skupieniami czarnych minerałów.
Wydobycie Gnejsy i granodioryty wydobywano na Mons Claudianus od I do III wieku n.e., w tym najintensywniej w pierwszej połowie II w. n.e.. W całym okresie eksploatacji powstało 130 kamieniołomów założonych w górnej partii stoku góry, dochodzących do 30 m szerokości. Wyrobiska były rozrzucone na terenie ok. 9 km². Pozyskane w podszczytowych partiach bloki skalne wstępnie obrabiano na miejscu, a następnie transportowano saniami na dół do ramp załadunkowych po specjalnie skonstruowanych pochylniach, z których najdłuższe mierzyły 500 metrów. Z doliny przewożono je wozami do portu nad Nilem, a następnie transportem rzecznym w dół rzeki.