Próby konstrukcji okrętów spełniających założenia koncepcji szybkiego pancernika, podejmowano już pod koniec I wojny światowej we wszystkich najsilniejszych państwach morskich, w Stanach Zjednoczonych, Japonii, we Włoszech, w Niemczech, Rosji i w Wielkiej Brytanii. Mimo że jedynie nieliczne z tych okrętów zostały ukończone, jednostki te ustanowiły trend dla następnej wielkiej rozbudowy głównych flot, dwie dekady później. W rzeczywistości, szybki postęp techniczny umożliwił wówczas praktyczne połączenie krążownika liniowego z pancernikiem, pod postacią szybkiego pancernika.
Pewien wpływ na rozwój szybkich pancerników, miały także ograniczenia narzucone traktatem waszyngtońskim z 1922 roku. Ograniczając bowiem wyporność pancerników do 35 000 ton standardowych, a innych okrętów do 10 000 ton (co spowodowało powstanie klasy krążowników ciężkich), wymusił szybki rozwój sprawnych i lekkich napędów okrętowych oraz innych technik ograniczania wagi urządzeń okrętowych, celem minimalizacji wyporności standardowej jednostek, przy jednocześnie jak najlepszym opancerzeniuDulin, R., Garzke, W.: Battleships, s. 6-7.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Klasy okrętów II wojny światowej