Po wybuchu II wojny światowej pracował w kolejowym transporcie wojskowym na zachód od Warszawy. W październiku 1939 rozpoczął pracę nauczyciela języka polskiego w gimnazjum i liceum w Garwolinie, a po zamknięciu szkoły przez Niemców, prowadził tajne nauczanie w Celestynowie pod kierunkiem M. Rękasa i W. Kurkiewicza. Od listopada 1941 zaangażował się w działania dywersyjne i wywiadowcze w Armii Krajowej jako oficer, pseudonim „Rawa”. We wrześniu 1944 powrócił do pracy w Garwolinie.
W lutym 1945 przeniósł się z żoną i dziećmi do Łodzi, gdzie zajął się organizacją VIII i XIX gimnazjum i liceum, pełniąc m.in. do 1947 obowiązki dyrektora XIX gimnazjum i liceum. W 1947 został skierowany do CZSP Skórzanego, gdzie rozpoczął pracę jako szef działu szkolnictwa zawodowego. Na tym stanowisku zorganizował 10 szkół zawodowych. Następnie po 1950 był polonistą w XV gimnazjum i liceum w Łodzi oraz w latach 1950–1952 starszym asystentem w I Katedrze Historii Literatury Polskiej Uniwersytetu Łódzkiego oraz prowadził ćwiczenia z historii literatury polskiej w łódzkiej PWSP. W późniejszym okresie był dyrektorem w gimnazjum i liceum w Rudzie Pabianickiej, natomiast w latach 1952–1957 nauczycielem w IV gimnazjum i liceum Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, oraz jako dyrektor w latach 1957–1958.