W 1926 podjął pracę w Polskiej Dyrekcji Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych jako instruktor pożarniczy.
Był wśród założycieli w 1931 OSP w Niepokalanowie, jedynej zakonnej straży pożarnej. Prowadził szkolenia teoretyczne i praktyczne dla kleryków jak również dla uczniów szkół rolniczych i słuchaczy seminariów nauczycielskich. Prowadził wykłady i szkolenia dla harcerzy.
We wrześniu 1939 zgłosił się na ochotnika do służby przeciwpożarowej w oblężonej Warszawie. W latach okupacji prowadził wykłady, według skryptu własnego autorstwa, w Centralnej Szkole Pożarniczej i w Ośrodku Szkoleniowo-Badawczym Społecznej Spółdzielni Pracy w Wawrze. Był członkiem Korpusu Bezpieczeństwa.
W czasie powstania warszawskiego powołany na stanowisko rejonowego komendanta straży pożarnych i batalionów techniczno-roboczych w rejonie III Śródmieście Północne. Organizował obronę przeciwpożarową oraz prace ratownicze. Po klęsce powstania znalazł się z żoną i córką w obozie w Pruszkowie. Po ucieczce z obozu trafił do OSP w Brwinowie i ostatecznie dotarł z rodziną do Łodzi.