Obowiązujące przed reformą z 1996 r. reguły pisania ß pochodzą od ortografa Johanna Christopha Adelunga i zostały wprowadzone do szkół i urzędów reformą niemieckiej pisowni z 1901 r.
Zgodnie z nimi ß pisano: na końcu wyrazu: muß, aß, Kuß, daß na końcu cząstki wyrazowej: kußecht, Schlußstrich, Paßbild przed spółgłoską: müßt, paßt, grüßt, wäßrig, unvergeßne, Rößl po akcentowanej długiej samogłosce: Straße, aß, aßen, Buße, grüßt (niezmienione) po dwugłosce: heißen, außen (niezmienione)
„ss” natomiast tylko: między samogłoskami, z których pierwsza była krótka: müssen, Wasser, Küsse, Rüssel. w wyrazach obcego pochodzenia: Renaissance, Croissant, Fitness.
Zbitka ss pozostawała na końcu wyrazu, jeżeli po nim stał apostrof: (ich) lass', ale: laß! (tryb rozkazujący).
Pewne nazwy własne nie stosowały się do reguły pisania ß na końcu, np.: ciąg uliczny we Frankfurcie nad Menem Freßgass (z powodu gwary brakuje na końcu litery „e”), miejscowość Neuss i osoba Günter Grass.