Franciszek Karol Raczyński (ur. 3 września 1874 w Mszczonowie, zm. 26 stycznia 1941 w Sosnowcu) – polski ksiądz rzymskokatolicki, działacz społeczny, charytatywny i oświatowy.

Syn Jana i Rozalii z Nowickich. Po ukończeniu szkoły średniej w Warszawie wstąpił do seminarium duchownego w Kielcach. W 1904 r. przyjął święcenia kapłańskie. Przez pierwsze lata pracował w Kielcach m.in. jako kapelan szpitala św. Aleksandra, prefekt szkolny i prokurator w seminarium duchownym. W 1910 r. skierowany do Sosnowca, gdzie pełnił posługę rektora kościoła kolejowego pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa i prefekta Szkoły Realnej. W 1913 r. został prezesem Sosnowiecko-Sieleckiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności. W strukturach tej organizacji prowadził szeroką działalność społeczną i charytatywna na rzecz biednych mieszkańców miasta. Był organizatorem m.in. bursy dla niezamożnej młodzieży wiejskiej, zakładów wychowawczych dla chłopców i dziewcząt, domów opieki dla ludzi starszych oraz kasy pożyczkowej dla ubogich. Do tej działalności zaangażował siostry ze Zgromadzenia Karmelitanek Dzieciątka Jezus, którego w 1930 r. został komisarzem.