1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. W szeregach 9 pułku strzelców kaukaskich () walczył przeciwko Turkom na froncie kaukaskim. 3 stycznia 1915 został ranny pod wsią w Kaukazie Południowym. W kwietniu tego roku wrócił do pułku i dowodził kompanią, a później batalionem w walkach przeciwko Niemcom. Awansował na podporucznika. 1 sierpnia 1915 został przydzielony do 3 Kaukaskiej Dywizji Strzelców () na stanowisko adiutanta sztabu. W 1916 awansował na porucznika. Później (do 8 grudnia 1917) pełnił obowiązki kierownika obrony gazowej dywizji. Następnie wrócił na Ural i objął stanowisko dyrektora huty szkła w .
W sierpniu 1918 jako ochotnik wstąpił do 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki, który organizował się w Ufie. W październiku tego roku wyruszył na front ufimski, gdzie walczył przeciwko bolszewikom. 23 maja 1922 były dowódca 5 Dywizji Strzelców Polskich pułkownik Kazimierz Rumsza we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:
W lutym 1919 awansował na kapitana. W maju tego roku został przydzielony do sztabu 5 Dywizji Strzelców Polskich na stanowisko szefa II Biura. 2 września 1919 awansował na majora.