Publikował w „Akademische Bonifatius-Korrespondenz” i w „Ermländische Zeitung”. W 1933 wydał we Fryburgu rozprawę Der Individualismus als Schicksal (książkę tę wznowiono w 1964 roku). Po dojściu do władzy NSDAP w 1933 roku zakazano mu nauczania religii. W latach 1936–1938 napisał kilka pieśni kościelnych do modlitewnika Lobet den Herrn, wydanego przez biskupa Maxymiliana Kallera w 1938 roku. Ze względów zdrowotnych w 1938 roku przeszedł na emeryturę i do jesieni 1944 roku pracował jako kapelan u sióstr elżbietanek w Neuhausen-Thiergart (dziś Gurjewsk w obwodzie królewieckim).
W związku ze zbliżającym się frontem wyjechał na Dolny Śląsk do klasztoru w Głogowie. Po zakończeniu wojny, w wyniku wysiedleń Niemców z Europy Środkowo-Wschodniej, na początku 1945 roku trafił do domu spokojnej starości we Freystadt w Górnym Palatynacie. Po jedenastu miesiącach w grudniu 1946 roku trafił do obozu w Magdeburgu w sowieckiej strefie okupacyjnej. Udało mu się przedostać przez granicę strefy i dotrzeć do klasztoru sióstr szarytek w Delmenhorst. Ostatnie lata życia spędził w Wewelsburgu koło Paderborn u sióstr katarzynek, które opiekowały się starszymi ludźmi z Warmii w domu spokojnej starości św. Józefa. Zmarł 4 stycznia 1958.