Ekologia Jego głównym habitatem są tropikalne lasy nizinne, głównie ich obrzeża, rzadziej obszary wtórnego wzrostu i obszary krzewiaste. Jest gatunkiem osiadłym. Długość pokolenia jest określana na 3,5 roku. W skład diety tego gatunku wchodzą owady m.in. szarańczaki (Orthoptera), także pająki (Araneae), drobne nasiona i niewielkie owoce do około 8 mm średnicy m.in. z gatunków Pipturus argenteus i Macaranga tanarius. Żeruje w parach lub niewielkich stadach, czasami w stadach mieszanych.
Rozmnażanie Nie ma wielu informacji o rozmnażaniu tego gatunku. Gniazdo w kształcie niewielkiej miseczki o średnicy 2,5–5 cm zbudowane jest ze splecionych ze sobą martwych liści i mchów. Wyłożone jest delikatnymi źdźbłami traw lub suchymi włóknami roślinnymi. Umieszczane jest w rozwidleniach niewielkich gałązek na wysokości około jednego metra. W lęgu 2 jaja.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody szlarnik samotny jest zaliczany do kategorii LC ( – gatunek najmniejszej troski).