Jako neoprezbiter został skierowany na parafię w Zwierznie, od 16 kwietnia 1908 był jej tymczasowym komendariuszem. W latach 1910–1912 kontynuował studia w Bonn i w Rzymie. Ze względów zdrowotnych przerwał studia i powrócił na Warmię. 18 sierpnia 1912 został wikariuszem we Franknowie, ponadto zastępował proboszcza w Bartoszycach. 1 grudnia 1815 uzyskał na Uniwersytecie w Bonn stopień doktora teologii na podstawie dysertacji Bischof Rather von Verona als Theologe. W czasie I wojny światowej służył w jednostce sanitarnej w Bartoszycach jako podoficer. W 1915 roku został kapelanem wojskowym w Gumbinnen (obecnie Gusiew), od 1916 w Tylży (teraz Sowieck). 7 grudnia 1919 został mianowany kuratusem w Gołdapi. W okresie od 12 października 1926 do 1932 sprawował urząd proboszcza w Kwiecewie. 20 grudnia 1932 został proboszczem parafii w Ornecie oraz dziekanem. Za odczytanie listów duszpasterskich biskupa warmińskiego oraz za opiekę duszpasterską nad polskimi robotnikami przymusowymi był inwigilowany i prześladowany przez gestapo. Mimo tych zatargów z władzą, nie sprzeciwiła się ona jego mianowaniu kanonikiem kapituły katedralnej we Fromborku w 1943 roku (być może dlatego, że utrąciła już poprzednią kandydaturę na kanonika – ks.