W 1957 otrzymał godność prałata.

Po śmierci biskupa warmińskiego Maximiliana Kallera Bruno Schwark, jako jedyny kanonik warmiński (los drugiego kanonika, który przeżył wojnę, Aloysa Marquardta, był wówczas nieznany) brał udział w wyborze 11 lipca 1947 wikariusza kapitulnego, prałata Arthura Kathera, do 1940 proboszcza i dziekana w Elblągu. Po śmierci Kathera w 1957 brał udział w wyborze, wraz z kanonikiem Marquardtem, ks. Paula Hoppe – na wikariusza kapitulnego diecezji warmińskiej do opieki duszpasterskiej dla Warmiaków w NiemczechJulian Wojtkowski Diecezja warmińska w latach 1945-1972 Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 1, 81–100, 1996.

Napisał wiele artykułów o historii Kościoła na Warmii, publikowanych na łamach Ermlandbriefe oraz Ermländischer Hauskalender. W 1915 zebrał wspomnienia przeżyć warmińskich księży podczas I wojny światowej. Największe jego powojenne opracowanie to Ihr Name lebt. Ermländische Priester in Leben, Leid und Tod. W książce tej zebrał życiorysy i opisał tagiczną śmierć 88 księży z Prus Wschodnich i Pomorza, którzy zginęli z rąk żołnierzy Armii Czerwonej lub zmarli wkrótce potem wskutek okrutnych wojennych przejść. Materiał zebrał na podstawie przeprowadzonych wywiadów ze świadkami, prowadzonej z nimi korespondencji oraz wspomnień innych osób.