Budowa budynków została zrealizowana w latach 1950–1955, przy czym symboliczny początek budowy miał miejsce w dniu 22.07.1950 r. (uroczystość położenia kamienia węgielnego). Budynek D1 oddano do użytkowania na przełomie lat 1954/1955 ówcześnie dla potrzeb Wydziału Elektrycznego (i z tego względu ówcześnie budynek ten nazywano „Nowy Elektryczny”), a budynek D2 w 1955 r. z przeznaczeniem dla Wydziału Lotniczego. Po likwidacji tego ostatniego wydziału budynek D2 przeznaczono dla Wydziału Mechanizacji Rolnictwa, a z kolei po jego likwidacji w 1958 r., dla Wydziału Inżynierii Sanitarnej. Samą budowę określano jako sztandarową inwestycję lat 50. XX wieku nie tylko dla Politechniki Wrocławskiej, ale i całego Wrocławia. Miała stanowić pierwszy etap rozbudowy uczelni.
W tej samej pierzei po północnej stronie budynku D1 w 1956 r. zaprojektowano budynek mieszkalny, oddany do użytkowania w 1960 r., przy placu Grunwaldzkim 15 i n., tzw. Dom Naukowca. Przeciwna strona osi placu została zabudowana zespołem mieszkalno-usługowym (tzw. Sedesowce) w latach 1967–1978.