ogrzewane były piecykami węglowymi i miały wentylację mechaniczną. Instalacja dodatkowego uzbrojenia podczas wojny spowodowała wzrost liczebności załogi do 208 osób.
Napęd Siłownię jednostek stanowiły dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy projektowej 2000 KM. Faktycznie na poszczególnych okrętach maszyny osiągały moc od 1800 do 2310 KM. Parę wytwarzały dwa kotły wodnorurkowe Babcock & Wilcox o ciśnieniu roboczym 14 at, opalane węglem. Okręty napędzały dwie trójłopatowe śruby o średnicy 2,29 metra każda i skoku 2,59 metra; miały one dwa równoległe stery. Maksymalna prędkość okrętów wynosiła 6,5 węzła. Normalny zapas węgla wynosił 200 ton, a maksymalny 380 ton, co pozwalało osiągnąć zasięg wynoszący 1340 Mm przy prędkości 6 węzłów. Zużycie paliwa wynosiło około 40 ton węgla i 5–9 ton wody kotłowej na dobę. Masa siłowni z zapasem wody kotłowej wynosiła 376 ton.
Energię elektryczną wytwarzały dwa generatory elektryczne o mocy po 200 kW, napędzane głównymi silnikami parowymi, zużywające moc 300 KM na każdy generator.