1,6 raza dłuższe niż razem szerokie, najszersze za nasadą pokrywy miały punktowane rzędy. Prawie trapezowate przedpiersie miało niemal równoległe żeberka oraz lekko pośrodku przewężony i ostro zakończony wyrostek międzybiodrowy wchodzący w jamkę na śródpiersiu. Rowki do chowania stóp środkowej pary były na zapiersiu dobrze wykształcone. Odnóża wszystkich par wieńczyły pięcioczłonowe stopy. Przednia para miała niezmodyfikowane golenie. Na spodzie odwłoka widocznych było pięć sternitów, z których ostatni był dwukrotnie dłuższy niż czwarty. Rowki do chowania stóp ostatniej pary były dobrze wykształcone, sięgające tylnego brzegu trzeciego z widocznych sternitów.
Paleoekologia Siedliskiem tego owada były gorące i wilgotne tropikalne lasy deszczowe o bujnej roślinności. Zdominowane były przez araukariowate, zwłaszcza z rodzaju agatis, ale występowały tu też sekwoje, metasekwoje, sosny, cedry i cyprysy. Piętro podszytu tworzyły głównie paprocie i widłaki właściwe. Pory roku determinowane były głównie przez opady. Lasy te rosły nad brzegami rzek, jezior, lagun czy estuariów, o czym świadczy udział fauny słodkowodnej. Nie były odległe od wybrzeży morskich, jako że w bursztynie birmańskim czasem spotkać można organizmy słonowodne, a zwłaszcza ślady ich działalności.