Odnóża przedniej pary miały pozbawione kolców golenie i krótkie człony stóp. Stopy pozostałych par zbudowane były z dość długich członów.
Paleoekologia Siedliskiem tego owada były gorące i wilgotne tropikalne lasy deszczowe o bujnej roślinności. Zdominowane były przez araukariowate, zwłaszcza z rodzaju agatis, ale występowały tu też sekwoje, metasekwoje, sosny, cedry i cyprysy. Piętro podszytu tworzyły głównie paprocie i widłaki właściwe. Pory roku determinowane były głównie przez opady. Lasy te rosły nad brzegami rzek, jezior, lagun czy estuariów, o czym świadczy udział fauny słodkowodnej. Nie były odległe od wybrzeży morskich, jako że w bursztynie birmańskim czasem spotkać można organizmy słonowodne, a zwłaszcza ślady ich działalności. Biota lasów cechowała się dużą bioróżnorodnością; do 2022 roku stwierdzono w burmicie około 2390 gatunków, 1575 rodzajów i 689 rodzin organizmów lądowych i słodkowodnych, w tym ponad 2240 gatunków, 1445 rodzajów, 612 rodzin, 66 rzędów i 8 gromad stawonogów. Faunę skórnikowatych reprezentują wśród nich także Attagenus burmiticus, Attagenus lundi, Attagenus secundus, Cretodermestes palpalis, Dermestes larvalis i Cretomegatoma atypica, ta ostatnia z tego samego co Tuberphradonoma plemienia.
Przypisy
Kategoria:Skórnikowate (owady) Kategoria:Wymarłe owady Kategoria:Stawonogi kredy Kategoria:Wymarłe zwierzęta Azji Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2021 roku