Wraz z rozwojem infrastruktury pojawiła się potrzeba zatrudnienia bardziej wykwalifikowanych pracowników, dlatego też w 1916 roku założono w tym celu szkołę górniczą () w .
W 1930 toku kopalnia Ombilin osiągnęła najwyższy poziom wydobycia węgla przed II wojną światową – 620 000 ton. W 1942 roku kopalnia znalazła się pod okupacją japońską, a gdy w 1945 roku Indonezja proklamowała niepodległość, zakład stał się własnością nowego państwa. Powojenny szczyt wydobycia osiągnął poziom 1 201 848 ton w 1976 roku. Od tego czasu jednak produkcja węgla zaczęła spadać, a w 2002 roku została zakończona.
Charakterystyka thumb|Miasto górnicze Sawahlunto w 2014 roku Dziedzictwo górnictwa węglowego w Ombilin k. Sawahlunto to rozbudowany kompleks technologiczny stanowiący seryjne dobro kultury o powierzchni 268,18 ha, które obejmuje dwanaście komponentów zlokalizowanych w trzech powiązanych funkcjonalnie obszarach: w obszarze A – odkrywkowe i głębinowe kopalnie węgla, zakłady przeróbcze, szkoła górnicza, elektrownia Salak i przepompownia wody Rantih oraz osiedle górnicze w Sawahlunto, w obszarze B – górska kolej zębata o długości 155 km, ze stacjami Batu Tabal, Padang Pandjang i Kayu Tanam oraz licznymi mostami i tunelami, łącząca obszar wydobywczy z portem, w obszarze C – dobrze zachowany skład węgla (silos) Gunung reprezentujący port