Procileoporus – wymarły rodzaj chrząszczy z rodziny kusakowatych. Obejmuje tylko jeden opisany gatunek, Procileoporus burmiticus. Żył w kredzie na terenie współczesnej Mjanmy.
Taksonomia Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 2016 roku przez Shuheia Yamamoto na łamach „Cretaceous Research”. Opisu dokonano na podstawie inkluzji w bursztynie birmańskim, odnalezionej w dolinie Hukawng, w okolicy Noije Bum w gminie Tanai i dystrykcie Myitkyina na terenie birmańskiego stanu Kaczin. Skamieniałość datowana jest na wczesny cenoman. Nazwa rodzajowa to połączenie przedrostka „para-” i nazwy Odontomma, natomiast epitet gatunkowy oznacza po łacinie „burmitowy”.
Morfologia Chrząszcz o wydłużonym, zwężonym ku tyłowi, czarniawobrązowym do czarnego ciele długości 4,2 mm, z wierzchu niemal całkiem łysym, silnie połyskującym. Lekko poprzeczna, sześciokątna w zarysie głowa miała głaszczki szczękowe o członie czwartym znacznie dłuższym od trzeciego oraz dość nitkowate czułki zbudowane z jedenastu członów. Znacznie większe od głowy, poprzeczne, silnie wysklepione, u podstawy najszersze przedplecze miało ściętą krawędź przednią, łukowate krawędzie boczne, zaznaczone kąty tylne i lekko dwufalistą krawędź tylną. Hypomery były silnie odgięte, pionowe, niewidoczne z boku. Tarczka miała kształt prawie trójkątny.