Po zakończeniu wojny, Teodor Zirkwitz był aktywnym propagatorem zbliżenia parafian do społeczeństwa polskiego i podporządkowania się nowemu rządowi. Jako przedstawiciel spółczesności ewangelickiej brał udział w powitaniu marszałka Józefa Piłsudskiego w Białymstoku, w dniu 1 czerwca 1919 roku. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był kapelanem wojskowym.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego doprowadził do powstania nowej siedziby ochronki i domu starców na działce przekazanej przez Natalię Klatt, znajdującej się przy ul. Podleśnej 9. Zaangażowany był w pracę pedagogiczną i oświatową. Po upaństwowieniu szkoły parafialnej w 1919 roku i przekształceniu jej w Szkołę Podstawową nr 10 im. Mikołaja Reja, pełnił funkcję przewodniczącego dozoru szkolnego. Pracował również jako nauczyciel w Gimnazjum Państwowym im. Króla Zygmunta Augusta przy ul. Warszawskiej oraz Państwowym Gimnazjum Żeńskim im. Anny z Sapiehów Jabłonowskiej. Był także wieloletnim członkiem Powiatowej Rady Szkolnej w Białymstoku.
Od 1921 roku był członkiem Komitetu Pomocy Jeńcom i Uchodźcom w Białymstoku, a od 1922 był jednym z honorowych członków Zarządu Koła Inwalidów Wojennych w Białymstoku. Od 1924 był członkiem Komitetu Wojewódzkiego Ligi Ochrony Powietrznej i Przeciwgazowej.