W 1938 roku został nominowany na sędziego Sądu Grodzkiego w Łodzi, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.
W 1939 roku jego ojciec został zamordowany przez Niemców w Mniszku. Od 1940 roku prowadził kancelarię adwokacką w okupowanej Warszawie, praktykę zawiesił jednak po trzech latach. Od 1943 roku utrzymywał się z pracy dorywczej, m.in. jako pielęgniarz w szpitalu w Tworkach oraz pośrednik handlowy. Później prowadził także sklep w Złotokłosie.
„Dochodzenie Bednarza” i Polska Misja Wojskowa 8 lutego 1945 roku wystąpił z wnioskiem o powrót do pracy na stanowisku sędziego w Sądzie Okręgowym w Łodzi. 30 kwietnia 1945 roku powrócił do służby jako sędzia. Początkowo oddelegowany został do prowadzenia śledztwa w sprawie niemieckich zbrodni na pacjentach polskich szpitali psychiatrycznych, m.in. szpitala w Kochanówce. Następnie, jako członek Wojewódzkiej Komisji Badań Zbrodni Niemieckich otrzymał zadanie zbadania obozu zagłady w Chełmnie. W ramach komisji współpracował m.in. z Zofią Nałkowską, Wacławem Barcikowskim, Filipem Friedmanem, Nachmanem Blumentalem, Stanisławem Batawią, Stefanem Kurowskim i Marią Gurowską, z którymi brał udział w pierwszym wyjeździe komisji do Chełmna. Podczas wyjazdu komisja odwiedziła Poddębice, Uniejów, Dąbie oraz Chełmno i Koło.