Tadeusz Ceypek (ur. 15 maja 1904 we Lwowie, zm. 2 kwietnia 1990 w Zabrzu) – profesor nauk medycznych, otolaryngolog, bibliofil, pamiętnikarz, obrońca Lwowa.

Urodził się w rodzinie, która w 1704 r. osiedliła się we Lwowie. Szkołę podstawową i średnią ukończył w swoim rodzinnym mieście. W latach 1918–1919 jako gimnazjalista wziął udział w obronie Lwowa. W 1923 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza Po ich ukończeniu pracował w Klinice Otolaryngologicznej, broniąc w 1931 r. pracę doktorską. W 1939 r., w miesiąc po zajęciu Lwowa przez Sowietów, dzięki prof. Teofilowi Zalewskiemu otrzymał w warunkach konspiracyjnych stopień doktora habilitowanego. W czasie okupacji należał do Armii Krajowej. W 1946 r. opuścił Lwów, osiedlając się w Zabrzu, gdzie podjął stałą pracę w ambulatorium. Równocześnie dojeżdżał z wykładami do Kliniki Otolaryngologicznej Uniwersytetu Wrocławskiego, której kierownikiem był jego lwowski kolega, prof. Wiktor Jankowski. W 1950 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i stanowisko kierownika Kliniki Laryngologicznej Śląskiej Akademii Medycznej, a w 1957 tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1953–1978 był specjalistą wojewódzkim w dziedzinie laryngologii.