Maria Janta-Połczyńska (ur. 8 września 1880 w Poznaniu, zm. 20 stycznia 1970 w Poznaniu) – ziemianka, działaczka społeczna i oświatowaJ. Borzyszkowski, Maria Janta-Połczyńska (1880-1970), [wː] Słownik Biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. 3, red. Z. Nowak, Gdańsk 1997, s. 457-458.
Życiorys Urodzona 8 września w Poznaniu, córka Romana Komierowskiego, wieloletniego posła do parlamentu niemieckiego, i Marii z Kurnatowskich, właścicieli Nieżychowa (pow. Wyrzysk) i Komierowa (pow. Sępólno Krajeńskie). Wykształcenie podstawowe zdobyła w domu, w latach 1892-96 uczyła się w Zakładzie ss. Urszulanek we Wrocławiu i w Królewskiej Fundacji w Dreźnie (1897). Po powrocie do domu zajmowała się nauczaniem młodszej siostry, założyła również nielegalną szkółkę dla dzieci wiejskich, ucząc je w kaplicy dworskiej. W latach 1900-10 zwiedziła Włochy, Niemcy, Austrię, Francję i Galicję. W czerwcu 1902 r. wyszła za mąż za Leona Jantę-Połczyńskiego, którego poznała w dworze w Wielkich Chełmach, na przyjęciu u wujostwa Anny I Stanisława Sikorskich. Po ślubie zamieszkała w Wysokiej koło Tucholi. Z tego związku pochodzą dzieciː Maciej (1903-40), Leontyna (ur. 1904, po mężu Tyszkiewiczowa) i Adam (ur. 1906). W Wysokiej zorganizowała naukę dla dzieci robotników z majątku, przygotowywała przedstawienia teatralne, jasełka. W 1911 r.