Bitwa pod Jabłoniem – starcie podczas agresji ZSRR na Polskę, stoczone w dniach 28–30 września 1939 między jednostkami Armii Czerwonej a SGO „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga.
Po dotarciu do obszaru wsi Jabłoń, 9 Pułk Strzelców Konnych obsadził jej zabudowania i szosę z Wisznic, Dywizjon Kawalerii KOP „Niewirków” rozlokował się w Paszenkach, a 5 Pułk Ułanów Zasławskich w Dawidach.
Po południu 28 września jednostki sowieckie zaatakowały polskie placówki przy szosie prowadzącej do Wisznic, wyprowadzając uderzenie w kierunku Jabłonia. Pomimo zaskoczenia, natarcie to załamało się pod polskim ogniem maszynowym i artyleryjskim, który doprowadził do zniszczenia 4 czołgów sowieckich. Nastąpiła wówczas całonocna intensywna wymiana ognia, jednak czerwonoarmiści nie zdecydowali się na ponowny atak.
Rano 29 września Podlaska Brygada Kawalerii wyruszyła w stronę Parczewa i pod Kostrami została zaatakowana przez podjazd kawalerii bolszewickiej. W okolice wsi Jabłoń skierowała się Dywizja Piechoty "Kobryń", jednak manewry utrudniło jej silne uderzenie 143 Dywizji Strzeleckiej. W godzinach popołudniowych w rejonie wsi i wzgórza Puchowa Góra kolumna czołowa dywizji została zaskoczona atakiem oddziałów sowieckich.