Zyskały opinię najlepszych tego typu urządzeń do łączności specjalnej.
W połowie 1942 brytyjski rząd uznał ośrodek za placówkę wojskową, pod nazwą Polish Military Wireles Research Unit (w składzie Inter-Service Research Bureau), podporządkowano ją wspólnemu polsko – brytyjskiemu kierownictwu; łącznikiem z Brytyjczykami był J.A.D. Timms, który odpowiadał za kwestie bezpieczeństwa. Dzięki temu PWWR otrzymywały od Brytyjczyków przydziały niezbędnych podzespołów do produkcji.
Od lutego 1943 PWWR zostały zreorganizowane, działały jako autonomiczna jednostka powstała ze zlikwidowanego Ośrodka Radiowego Sztabu Naczelnego Wodza. Po zawarciu umowy z Brytyjczykami, PWPR znacznie rozbudowano, warsztaty zlokalizowano na powierzchni 10 000 stóp kwadratowych (929,03 m. kw.) na terenie Wykeham House przy Gordon Avenue w Stanmore. Budowa została częściowo sfinansowana przez SOE. PWWR po rozbudowie dysponowało własnym laboratorium, biurem, dwoma warsztatami: mechanicznym oraz elektrycznym, a także zapleczem inspekcyjnym. Warsztat mechaniczny wyposażony był w kilka obrabiarek;