Diagnoza Najważniejszą procedurą diagnostyczną jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Sporadycznie, poza rutynową diagnostyką, tempo metabolizmu w tkance można zobrazować za pomocą pozytonowej tomografii emisyjnej (PET). Rozpoznanie potwierdza pooperacyjne badanie histopatologiczne. W skąpodrzewiaku anaplastycznym często dochodzi do utraty materiału genetycznego. Około 50% do 70% skąpodrzewiaków anaplastycznych stopnia III wg WHO ma łączną utratę alleli na krótkim ramieniu chromosomu 1 i długim ramieniu chromosomu 19 (delecja 1p / 19q Co). Mutacje te związane są z większym odsetkiem odpowiedzi na radio- lub chemioterapię. Termin oligodendroglioma stopnia III (wysokiego stopnia) zwykle podsumowuje poprzednie diagnozy anaplastycznego lub złośliwego skąpodrzewiaka.
Rokowanie Względny 5-letni wskaźnik przeżycia: Wiek 20–44 – 76%; 45–54 – 67%; 55–64 – 45%. Prokarbazyna, lomustyna i winkrystyna są stosowane od 1975 roku. Obecnie trwają badania kliniczne nad zastosowaniem innych metod leczenia.