W 1967 r. powołano go na stanowisko kierownika Katedry i Kliniki Chorób Zakaźnych w Akademii Medycznej w Łodzi. Kierował jej pracami przez 22 lata. W 1967 r. został docentem, a w 1973 r. – profesorem nadzwyczajnym.

Był promotorem 15 rozpraw doktorskich i opiekunem 3 habilitacji. Posiadał drugi stopień specjalizacji z zakresu chorób zakaźnych oraz pierwszy stopień specjalizacji z mikrobiologii. Był członkiem Krajowego Zespołu Nadzoru Specjalistycznego ds. Chorób Zakaźnych i wojewódzkim specjalistą w zakresie chorób zakaźnych dla Łodzi.

Pozostawał aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych, kierując Oddziałem Łódzkim tego towarzystwa oraz pracując w jego Zarządzie Głównym. W 1972 r. został wybrany przewodniczącym ZG PTEiLChZ. Należał do Międzynarodowego Towarzystwa Badań Chorób Zakaźnych i Pasożytniczych. W latach 1980–1988 zasiadał w kolegium redakcyjnym „Przeglądu Epidemiologicznego”Marta Gromulska (2011), 90-lecie „Przeglądu Epidemiologicznego”, „Przegląd Epidemiologiczny”, nr 3, vol. 65, ss. 533-535.. Od 1984 r. był członkiem Komitetu Ekologii Polskiej Akademii Nauk.

Zasługą jego i jego zespołu było wprowadzenie do leczenia przewlekłego zapalenia wątroby preparatów o działaniu immunosupresyjnym.