Stanisław Starowieyski (ur. 31 grudnia 1923 w Witkowicach, zm. 26 maja 1986 w Rio de Janeiro) – polski ksiądz rzymskokatolicki, podchorąży Armii Krajowej, misjonarz i zakonnik w Brazylii, przyjaciel Karola Wojtyły.

Życiorys Pochodził z rodziny ziemiańskiej herbu Biberstein. Syn Ludwika i Marii Dembińskiej herbu Nieczuja. Miał dwoje rodzeństwa. Jego stryjem był Stanisław Kostka Starowieyski, późniejszy błogosławiony Kościoła Katolickiego. Od 1924 r. mieszkał wraz z rodziną w pałacu w Iwierzycach. Uczył się w gimnazjum ojców jezuitów w Chyrowie oraz we Lwowie, gdzie zdał maturę. W 1942 r. wstąpił do konspiracyjnego seminarium duchownego w Krakowie. Poznał tu Karola Wojtyłę, z którym przyjaźnił się do końca swych dni. Studiowanie teologii przerwał na rok, aby ukończyć, również w warunkach konspiracyjnych, podchorążówkę AK. W Powstaniu Warszawskim zginął jego starszy brat, Jan ps. "Jaś". 15 listopada 1946 r. na polecenie abp. Adama Stefana Sapiehy wyjechał wraz z Karolem Wojtyłą do Rzymu, gdzie rozpoczął studia na Papieskim Uniwersytecie Świętego Tomasza z Akwinu. Powrócił do Polski, aby 24 lipca 1949 r. przyjąć święcenia kapłańskie z rąk Sapiehy, wówczas już kardynała. Po odprawieniu mszy prymicyjnej w kościele parafialnym w Sędziszowie Małopolskim wyjechał znów do Rzymu, uzyskując tam w 1952 r. doktorat z teologii.