Zachowanie i występowanie Pająki te zasiedlają górskie i nadbrzeżne równikowe lasy deszczowe oraz wrzosowiska. Występują endemicznie na Nowej Kaledonii, będąc ograniczonymi do południowej części wyspy. Na zboczach konstruują kurtynowate sieci łowne z białej przędzy. Do budowy wyściełanych przędzą norek wykorzystują szczeliny w glebie, pomiędzy skałami oraz wnętrza wypróchniałych korzeni i kłód.
Taksonomia Takson ten wprowadził w 1892 roku Eugène Simon, gatunkiem typowym wyznaczając Macrothele silvicola, opisanego przez siebie trzy lata wcześniej. Rewizji rodzaju dokonał w 1991 roku Robert Raven. W 2020 roku na podstawie wyników analiz filogenetycznych przeniesiony został przez Verę Opatovą i współpracowników z Dipluridae do podrodziny Australothelinae w obrębie rodziny Euagridae.
Do rodzaju zalicza się sześć opisanych gatunków: Stenygrocercus alphoreus Raven, 1991 Stenygrocercus franzi Raven, 1991 Stenygrocercus kresta Raven, 1991 Stenygrocercus recineus Raven, 1991 Stenygrocercus silvicola (Simon, 1889) Stenygrocercus simoni Raven, 1991
Przypisy
Kategoria:Euagridae