Gatunek występuje sympatrycznie z kilkoma innymi gatunkami z tego rodzaju, a nocka zagrożonego można poznać po kolorze futra, cechach czaszki, a także długości; występuje on sympatrycznie z nockiem kolonijnym (M. riparius), nockiem czerwonym (M. ruber) oraz nockiem posrebrzanym (M. albescens). Od dwóch pierwszych odróżnić go można po jedwabistym, długim futrze, i kontraście między podstawami a końcówkami włosów. Nie posiadając skóry zwierzęcia, badacz może odróżnić nocka zagrożonego po stromo opadającym czole w stosunku do puszki mózgowej. Od nocka posrebrzanego można ten gatunek odróżnić po nieobecności kępek włosów na tylnej krawędzi błony ogonowej. Prawdopodobnie nocek zagrożony jest sympatryczny z innymi gatunkami z rodzaju nocek i można go odróżnić po wielkości uszu, kolorze futra oraz obecności płatu błony, który łączy palce stóp z błoną skrzydłową.

Czaszka jest małej lub średniej wielkości (największa czaszka mierzy 13,2–14,6 mm długości, ale inne źródła mówią o przedziale 13,2–15,2 mm), z dłuższym rostrum skierowanym ku górze; zwężenie zaoczodołowe jest wąskie;