Sonaty i partity na skrzypce solo (; BWV 1000–1006) – sześć wieloczęściowych barokowych kompozycji na skrzypce solo Johanna Sebastiana Bacha z 1. połowy XVIII wieku, uznawane za jedno z najważniejszych dzieł na ten instrument w historii muzyki.
Geneza Bach był synem skrzypka i bardzo wcześnie nauczył się grać na skrzypcach, które były jego pierwszym instrumentem, zarabiał grą na tymże instrumencie i można domniemywać, że był znakomitym skrzypkiem. Muzycznymi inspiracjami Bacha mogły być dzieła (Suity na skrzypce solo z 1683 roku i Partity na skrzypce solo z 1696 roku; pracował na dworze w Weimarze, gdzie zmarł w 1705 roku), Heinricha Ignaza Bibera (Sonaty Misteryjne) i Johanna Jakoba Walthera.
Nie wiadomo, dla kogo Bach napisał to dzieło, możliwi adresaci to: Johann Georg Pisendel (który zresztą mógł bezpośrednio wpłynąć na twórczość Bacha), i Joseph Spieß; zdaniem utwór został napisany dla któregoś ze skrzypków kapeli księcia Leopolda. Mógł być stworzony w celach dydaktyki gry na skrzypcach (za wyłącznie taki był przez długi czas traktowany), jako że występują w nim wszelkie możliwe trudności techniczne.