Jako dowódca 506 Pułku wykonał dwa skoki bojowe (w czasie D-Day i operacji Market Garden) oraz dowodził pułkiem okrążonym w Bastogne podczas bitwy o Ardeny.
Kariera powojenna 12 sierpnia 1945 roku został mianowany zastępcą dowódcy 101 Dywizji Powietrznodesantowej. W grudniu 1945 roku wrócił do Stanów Zjednoczonych, a w następnym miesiącu objął dowództwo szkolnego oddziału piechoty w West Point. W sierpniu 1948 roku wstąpił do National War College w Fort Lesley J. McNaira w Waszyngtonie, który ukończył w czerwcu 1949 roku. Następnie został przeniesiony do Dowództwa Ryukyus, a w październiku 1949 roku został jego szefem sztabu. W styczniu 1951 roku mianowany zastępcą dowódcy 7 Dywizji Piechoty walczącej w Korei.
Po powrocie do USA w grudniu 1951 roku został zastępcą dowódcy 11 Dywizji Powietrznodesantowej w Fort Campbell w stanie Kentucky. W lutym 1953 roku objął dowództwo 7 Dywizji Pancernej w Camp Roberts w Kalifornii. W listopadzie 1953 roku został dowódcą 44 Dywizji Piechoty w Fort Lewis w stanie Waszyngton. W październiku 1954 roku Sink został przydzielony do Zarządu Połączonych Oddziałów Powietrznodesantowych w Fort Bragg w Północnej Karolinie.