Vanuacka sztuka tworzenia rysunków na piasku stanowi nie tylko tradycyjną formę artystycznej ekspresji, ale także jest elementem wielu rytuałów oraz pojawia się w kontekście komunikacyjnym i kontemplacyjnym. Dzieła powstają bezpośrednio na ziemi – na piasku, w popiele wulkanicznym lub glinie – często w miejscach spotkań czy w kręgach tanecznych. Przy użyciu jednego (bądź dwóch) palców, nie odrywając ich od podłoża, artysta kreśli na wytyczonej wcześniej matrycy ciągłe linie, które tworzą eleganckie, często symetryczne, kompozycje geometrycznych wzorów. Twórca po ukończeniu swojego dzieła powinien opowiedzieć związaną z nim historię lub zaśpiewać o nim pieśń, odnosząc się do znaczenia różnych części rysunku. Musi więc nie tylko znać wzorce graficzne, ale umieć też je zinterpretować.
Rysunki mogą być odczytywane na wiele sposobów: jako zapis oraz środek przekazu informacji na tematy dotyczące społeczności – lokalnych wierzeń, kosmologii, obrzędów, życia rodzinnego, historii, stosowanych technik rolniczych, wzorców architektonicznych i rękodzielniczych oraz dotyczących sztuki tanecznej, jako towarzysząca opowiadaniu ilustracja, jako podpis lub jako przesłanie będące przedmiotem kontemplacji.