Po zakończeniu wojny jednostka została odstawiona w Stambule do rezerwy.

Po przegranej wojnie z Rosją sułtan Abdülhamid II znacząco ograniczył środki finansowe przeznaczone na utrzymanie floty, w wyniku czego tureckie okręty przez lata nie wychodziły z portów, pogarszał się ich stan techniczny i spadał poziom wyszkolenia załóg.

Przebudowa mały|lewo|alt=Załoga Orhaniye w latach 90. XIX wieku|Załoga „Orhaniye” w latach 90. XIX wieku Między 1884 a 1889 roku okręt poddano poważnej przebudowie, dotyczącej głównie modernizacji uzbrojenia. W miejscu dziobowego działa Armstronga kalibru 229 mm umieszczono odtylcową armatę Kruppa kalibru 21 cm C/68 L/22 o masie 8,84 tony na lawecie pokładowej. Armata wykorzystywała pociski przeciwpancerne lub zwykłe o masie 94,8 kg, wystrzeliwane za pomocą ładunków miotających o masie 17 kg. Maksymalna donośność wystrzeliwanego z prędkością początkową 439 m/s pocisku wynosiła 6000 metrów, a szybkostrzelność jeden strzał co cztery minuty. Zdemontowano też sześć dział kalibru 203 mm z pokładu bateryjnego, instalując w zamian sześć armat Kruppa kalibru 15 cm C/73 L/22 o masie 3 ton każda na lawetach kazamatowych, strzelających pociskami przeciwpancernymi z utwardzonym czepcem o masie 40,5–42 kg na maksymalną odległość 5500 metrów z szybkostrzelnością dwóch strz./min.